Toksik Romantizm ve zehirli ilişkiler üzerine bu yazı, sağlıksız partnerlerle başa çıkma yollarını anlatıyor.
Belli bir yaşta biriyseniz, muhtemelen harika olmayan bir ilişki yaşamışsınızdır. Ne demek istediğimi biliyorsunuz. Geriye dönüp “Ne düşünüyordum ben?” dediğiniz türden bir ilişki.
Bu, sizi hak ettiğiniz gibi davranmayan bir partnerle olan bir ilişkidir. Söylediği zamanda ortaya çıkmayan ya da söz verdiği şeyi yapmayan biri. Belki sizi manipüle eder. Belki sözlü olarak kötü davranır. Ya da belki sadece kendiniz hakkında gerçekten, gerçekten kötü hissetmenize neden olur. Nasıl gelişirse gelişsin, bu sağlıksız bir ilişkidir – zehirli bir ilişkidir – ve ne yazık ki, neredeyse herkes hayatında bir şekilde bunu deneyimlemiştir.
Toksik Bir Partner
Ben yaşadım. On yıl önce, patolojik bir yalancı olduğu ortaya çıkan bir adamla nişanlıydım. O, Pentagon’da çalışan bir Deniz Kuvvetleri doktoruydu ve biz Watergate’te, aldatmanın merkezi sayılabilecek bir yerde birlikte yaşıyorduk. Bu hızlı bir aşk hikayesiydi. Altı ay içinde nişanlandık ve bir yıl içinde onu terk ettim, büyük ölçüde ona güvenmediğim ve söylediklerinin hiçbirinin mantıklı olmaması nedeniyle.
Sürekli planları bozuyordu, bana bir şey söylüyor ama başka bir şey yapıyordu ve kendi benlik algımı sorgulamama neden oluyordu. Onu terk ettikten bir yıl sonra, Deniz Kuvvetleri Suç Araştırma Servisi (NCIS) özel bir ajanından bir telefon aldım; bana bir doktorun birçok kişinin, benim adım da dahil olmak üzere, adına sahte narkotik reçeteleri yazdığını söyledi.
Gerçekten deniz kuvvetlerinde çalışıyordu, gerçekten doktordu ve Pentagon’da görev yapıyordu, ancak iddia ettiği gibi hiç Seal olmamıştı ve hiç askeri bir güç olmamıştı. Bana evlenme teklif ettiğinde Florida’da bir nişanlısı vardı ama bizim çıkmaya başlamamızdan kısa süre sonra onu terk etti. Nişanlısı onun başına gelenlerden habersizdi.
NCIS’ten gelen telefon beni çok sevindirdi. Uzun süre kendimi kötü bir sevgili, güvenmeyen bir sevgili olarak suçlamıştım; güven sorunları yüzünden harika bir ilişkiyi bırakmıştım. Bu doğru olabilir (kimde güven sorunu yok ki?), ama o telefon görüşmesi şüphelerimi anlamlandırmama yardımcı oldu. Hep haklıydım. Onay!
O telefondan sonra gazeteci moduna geçtim ve onu ve genel olarak yalancıları araştırmaya başladım. Beni etkileyen şey, ne kadar çok insanın – zeki, başarılı, güzel erkek ve kadınların – benzer derecede zararlı birliktelikler yaşadığıydı.
Bu beni şaşırtmamalıydı. Çoğumuz özellikle romantizm söz konusu olduğunda görmek istediğimizi görürüz. Ayrıca, güven varsayılan mekanizmamızdır. Toplum güven olmadan işleyemezdi.
Ameliyat eden cerrahın gerçekten cerrah olduğuna, pilotun gerçekten pilot olduğuna, arkamızdaki arabanın kırmızı ışıkta duracağına güveniriz. Partnerimizin şehirde başka bir ailesi olmadığına ya da “boşandığı” bir eşi olmadığına güveniriz. Dünya belli kurallara bağlıdır ve çoğu insanın aynı değerleri paylaştığını varsayarız.
Onların paylaşmadığını öğrenmek yıkıcıdır.
Ama başka bir şey daha var. Çünkü bu tür manipülatörler gerçekten kurnazdır. Çekici, yaratıcı ve genellikle çok zekidirler. Hikayeleri, Charlotte’un ağını örmesi gibi ustalıkla anlatabilirler. Bu tür biriyle ilişkiye girerseniz, kandırılma ihtimaliniz yüksektir. Bu yüzden pek çok insanın onlara kapılması şaşırtıcı değil. Görmek istediğimizi görürüz. Yalnızlık ve onun sona erdirilme vaadi insanları her türlü çılgınca şey yapmaya iter.
Eski nişanlım iki yıl hapis yattı, Deniz Kuvvetleri tarafından atıldı ve tıp lisansı iptal edildi.
Sağlıksız Bir Romantizmden İyileşmek
Deneyim yıkıcı olmasına rağmen, aslında başıma gelen en iyi şeylerden biriydi. Kariyer açısından, bununla ilgili “Duped: Double Lies, False Identities and the Con Man I Almost Married” adlı bir kitap yazdım, bu kitap bir podcast’e dönüştü (“Impostors: The Commander”).
Kişisel olarak ise, durup gerçekten bir ilişkide ne istediğimi sorgulamama neden oldu. Vazgeçilmezlerim ve nasıl ve nasıl muamele görmek istediğim konusunda netlik kazanmamı sağladı. Ayrıca içgüdülerimin genellikle oldukça iyi olduğunu doğruladı. İyi bir sezgim var. Bir şeylerin yanlış olduğunu düşünüyorsam, genellikle doğrudur. Kafamdaki sesi, midemdeki ekşimeyi, Örümcek Sezgi’min nasıl ortaya çıktığını dinlerim. Hepimizin bu yeteneğe sahip olduğuna inanıyorum; sadece kendimize yeterince güvenip onu takip etmemiz gerekiyor.
Evet, söylemesi yapmaktan kolay. Gerçekten yanlış bir şey mi algılıyoruz yoksa sadece şüpheci miyiz, bunu anlamak zor. Kendimle sık sık derin sohbetler yaparım: Bir şeylerin yanlış olduğunu mu algılıyorum yoksa sadece alaycı mıyım? Bu kişi gerçekten bana doğru davranmıyor mu yoksa ben mi çok fazla talep ediyorum? Çok mu hassasım? Ne kadar kötü bir ruh hali, ne kadar kötü bir kişilik? Nasıl anlarsınız?
Cevap: Tüm kanıtlar ortaya çıkana kadar anlayamazsınız. Bu yüzden acele kararlar vermek yerine oturursunuz. Dinlersiniz ve izlersiniz. Uygun bir karar vermek için ihtiyacınız olan kadar bilgi toplarsınız.
Günün sonunda, bir şey kötü hissettiriyorsa, bu kişiyle mutsuz, huzursuz ya da güvensiz hissediyorsanız, işte ihtiyacınız olan tüm bilgi budur. Benim dediğim gibi, kendimi kötü hissettirmek için kimseye ihtiyacım yok. Bunu kendi başıma yapabilirim. Hayat mutsuz olmak için çok kısa.
